O, swu schön is mien Westfaolen,
löchtest wiet, mien Heimatland.
Watt ich sägg, dat is kien Praohlen,
daorup giew ich di de hand.
Eiken wasst dao, stur un mächtig,
Roggen, Weiten, Giärst un Flaß
un en Menskenslag, so däftig ./.
den kennt Arbeit un auk Spaß ./.
In de Grund, dao sitt dat Isen,
Kuohlen för de ganze Welt.
Auk dat Veh is no to priesen,
wenn et scih um Schwiene häöllt.
Un de Mettuorst, wenn recht drüge,
schick wi wiet weg üöwer'n Rhien ./.
Use Schinken, de is Tüge,
dat wi tüch't dat beste Schwien ./.
